Kun je van alle mensen houden?

Ik hoor het mijn leraar van de opleiding tot transpersoonlijk therapeut nog zeggen: 
 “Ik houd van alles mensen”. 
 Ja ja, dacht ik, dat zal wel. Ik geloofde er niets van en aangezien hij mij bij vrijwel elke les van hem probeerde onderuit te halen, vond ik zijn woorden hoogdravend en ongeloofwaardig.

Wat is dat eigenlijk; “houden van mensen”?
 Er zijn veel verschillende vormen van liefde. De liefde van ouders voor hun kinderen, de liefde voor je partner, de liefde voor je huisdier, de liefde voor je vrienden en de liefde voor je medemens.
 Zoals hij het zei, maakte hij daar geen onderscheid in. Hij zei van alle mensen te houden. 
 Ook van mensen die je pijn doen?, dacht ik toen. Van moordenaars en oplichters? 
 Inmiddels begrijp ik wat hij werkelijk wilde zeggen. Of hij daar zelf ook echt toe in staat was betwijfel ik nog steeds.

Zielsniveau.
Nog niet zolang geleden raakte ik in gesprek met iemand die mij vaak pijn heeft gedaan. Na een lange weg heb ik dat verwerkt en heb ik ontdekt wat ik van haar heb mogen leren.
 Ze is iemand die zelden haar kwetsbare kant laat zien, maar onverwacht gebeurde dat nu toch.
 Ze vertelde over haar angst en vroeg hoe ze daar mee om kon gaan.
 En toen voelde ik ineens dat ik verzachte en haar liefdevol antwoord gaf.
 Ik zag haar ziel , ik zag haar angst en ik zag haar als een kwetsbaar mens die ook maar gevormd was door haar ervaringen. 
 Op zielsniveau kon ik van haar houden. Toen ik haar een tijdje later weer zag zat de muur er weer voor en zag ik weer de mens , het ego dat niet altijd aardig is en kon ik ook de liefde niet meer voelen.

Je kunt dus van iedere ziel houden, maar daarvoor is ook eigenliefde nodig en zelfinzicht. 
 Je weet dat jezelf ook een product van je opvoeding bent en dat je fouten maakt en die ook nodig hebt om te leren wie je bent. Je weet dat je een ziel bent in een lichaam dat je voor dit leven hebt gekozen. En de ziel wil ervaring opdoen in alles wat maar te maken heeft met mens zijn, waaronder de liefde.
 Als je denkt dat je alleen een lichaam met een brein bent, kijk je ook zo naar je medemens.
 
 Toch reageren we vooral op elkaar op het ego niveau en daar is een reden voor. 
 Stel dat jij tegen je vriend zegt: “Die collega van mij is een verschrikkelijke betweter en alles wat ik voorstel wordt van de hand gewezen. Ik word gek van die man”. 
 Vervolgens zegt je vriend: “ Dat kan wel zo zijn, maar dat komt vast omdat hij als kind niet is gehoord, dus je moet je er niet zo druk om maken. Probeer hem maar te begrijpen op zielsniveau”.
 Ik denk dat je flipt want je vriend pakt je gevoelens af. Die doen er niet toe als je meteen naar het begrijpen van de ander moet gaan.
 Het was beter geweest als de vriend in eerste instantie iets had gezegd als: “Nou zeg, wat vreselijk zo’n type”. Pas als je uitgeraast bent zou hij kunnen vragen wat jou nu zo triggert. 
 Wat jij voelt heb je nodig om te bepalen wat het gedrag van de ander met je doet. Om te voelen of er een grens wordt overschreden, om te voelen dat het pijn doet. Vervolgens kun je het als je dat wil onderzoeken.  Bijvoorbeeld nagaan of je dit gedrag misschien herkent van een van je ouders. 
 Zo vergaar je zelfinzicht.

Op ego niveau spiegelen we elkaar en leren we wie we werkelijk zijn. Waar we in geraakt worden, waar we van houden wat we liever vermijden enzovoort.

Op zielsniveau valt dit alles weg. Het is geen kunstje dat je jezelf kunt aanleren. Het gaat vanzelf als jij je hart opent. Om je hart te openen moet je je veilig in jezelf voelen zodat je een open verbinding kunt maken. 
 In mijn werk gaat het maken van een hart verbinding vanzelf, maar daarbuiten vind ik het veel moeilijker. Maar zoals ik al zei, dat heb ik net als iedereen ook nodig om in de interactie met anderen te voelen wat hun woorden en daden met mij doen.
 Hoe meer je oplost in jezelf , hoe minder de ander je raakt. Je leert dan om steeds dichter bij jezelf te blijven. Uiteindelijk geeft dat je echte vrijheid. Vrijheid om te zijn wie jij bent.